خوشبختی در سطح (آ)

X

خوشبختی در سطح (آ)


	خوشبختی در سطح (آ)

کیوان

من حرف میزنم...

» آذر 1388
» آبان 1388
» مهر 1388
» شهریور 1388
» مرداد 1388
» تیر 1388
» خرداد 1388
» اردیبهشت 1388
» فروردین 1388
» اسفند 1387
» بهمن 1387
» دی 1387
» آذر 1387
» آبان 1387
» مهر 1387
» شهریور 1387
» مرداد 1387
» تیر 1387
» خرداد 1387
» اردیبهشت 1387
» فروردین 1387
» دی 1386
» آذر 1386
» آبان 1386
» مهر 1386
» شهریور 1386
» مرداد 1386
» تیر 1386
» خرداد 1386

» به کسی که هیچگاه وجود نداشت
» به تو...تویی که هیچگاه اینها را نمیبینی
» صدای زنگ ِ حياط
» __ پشت ِ نهال های تاک __
» من دیگر نمرده ام...فوت
» ...
» یاد
» شاپرکهای مهربان
»
» چهار خانه ی خاکستری

به کسی که هیچگاه وجود نداشت	سه شنبه سوم آذر 1388

زمزمه های چشمانی که از خواب قرمز است.دیگر خیالم از همه سو راحت است... تیر های تلگراف باران زده ٬به قلب ِ خیابان ِ خیس و سرد لرزان چه عکس ِ تو ٬ و چه پاهای پاک ِ مرد من مرد ِ تو٬و تو مُردی درون ِ آب اشک ِ نجیب ِ من شده طوفان ِ هرزه گرد سرد است و درد٬مرد ِ تو را باد برده است او را ببین٬به قلب ِ افق گشته دور و طرد اینجا زمان به نفع ِ نفس های سربی است احساس ِ من ز خیسی ِ شبها گلایه کرد سرد است و درد٬زمزمه ها خالی از امید آتش زده به آب ِ دو چشم ِ اسیر ِ درد باران چکید٬از تن ِ من روی ِروی تو قلب ِ شکست خورده کنار ِ چنار ِ زرد جا مانده و شکسته از این آفتاب ِ پیر شب مرده و کنار ِ تنش٬اشک و خاک و گرد

به تو...تویی که هیچگاه اینها را نمیبینی	پنجشنبه چهاردهم آبان 1388

تو بودی آن شريک ِ قلب ِ سردم تو ای داغ ِ غمی کاری به دردم تو ای زن ٬ای صدای جيغ٬ در تب تو ای پا تا به سر رنگ ِ خوش ِ لب تو ای حیوان ِ بدبو٬کرم ِ احساس تو ای مطرود ِ این اشعار ِ حساس فرو رفته دلت در عادتِ من و آغوشت کبود از دقت ِ من و بویت٬بوی یک دنیا دروغ است تو میگفتی چرا عشقت فروغ است و شمع ِ جان ِ من رو به فروغ است و دیدم این صداقت ها دروغ است تنم عریان نبود و نیست هرگز دلم گریان نبود و نیست هرگز و حیف از این توان ِ شعر گفتن چه میفهمی تو حرفای نخفتن؟ چه میفهمی خدا خوابیده اینجا؟ چه میدانم که خوابیده است آنجا؟ و آغوش ِ سپیدت رو سیاه است که آغوش ِ سیاهم مثل ِ ماه است و دیدم شرم ِ او را در تن ِ تو و آمد عطرش از پیراهن ِ تو شعورم از تنت بالا نمیرفت و من بودم و تو.شد دو.کجا هفت؟ و هفته های بیداری و گریه و جنگت با تن ِ عریان و مویه و قلبم از تنت پایین می آمد تن ِ سرخ و کبودت خوب و من بد (دو آغوش و سی و نه بار میسکال تنی عریان و شعر و یاد ِ یک خال.......) دوستان.این صرفا یک درد دله.یه درد دل قدیمی.همه ی نقدایی که میخواین بکنید رو میدونم.اما گاهی وقتا به خودم میگم :هرچه میخواهد دل تنگت بگو...

صدای زنگ ِ حياط	یکشنبه سوم آبان 1388

مجید عزیز درود.با آمدنت بسیار مشعوف شدم. در مورد نظرتم تمام جوابها را از دل به دلت میفرستم دوست و رفیق صمیمی و حالا شعری از ثانیه های تنهایی تو رفته ای و من از تو ...(صدای زنگ ِ حياط) دهان ِ ثانيه ها باز از اين دريچه ی مات تو آمدی و من از تو...(صدای بستن ِ در) و آب ِ سرد ِ سر ِ من ٬و غرغر ِ مادر و ياد ِ تو که مرا با...(کليد ميچرخد) ...برادرم که به بهتم٬شديد ميخندد چقدر ثانيه ها لخت و پا پتی شده اند: (فهيمه و گل ِ رز ٬شعبه ی بتی شده اند) و جمله های دگر از دهان ِ خانه ی ما و ياد ِ تو و صدايم و عشق ِ سايه ی ما و بوی ِ تو ٬و تب ِ من ...(صدای زنگ ِ حياط) دهان ِ خاطره ها باز از اين دريچه ی مات

__ پشت ِ نهال های تاک __	شنبه بیست و پنجم مهر 1388

ـ پشت ِ نهال های تاک ـ چشمهای خیسم را آنجا گذاشتم: ...هفت٬ هشت٬ نه٬ ده بيام؟ و سکوت ِشکوه های تلنبار شده ای ٬ که من آنها را نشمرده بودم یادم رفته بود به پشت ِنهال های تاک٬ و دو ساک ِ بزرگ با خود داشت٬ مملو از رخت های تلنبار شده ای٬ که با اشک٬ تمیز شده بودند...

من دیگر نمرده ام...فوت	جمعه هفدهم مهر 1388

۱ـــ ای سکوهای خاک گرفته ی کودکی ِ سالخورده ام٬ ميدانيد؟ که سفالینه ی مرطوب ِ قلب ِ من٬ بی هيچ قيمتی٬ نقبی به تسخير ِ ابرهای جا مانده از هيچ بهاری نميزند؟ آه ای نیمکت ِ فرو رفته در پاهای من٬ میبینی؟ که لخته های سنگین ِ سنگهای میزان٬ از آسمان ِ کبود میترسد؟ آه ای بلوط های بازیگوش دیگر سحرگاهها به مزارم نمی خندید؟ آه ای فرشته های رویایی٬ چه نسل های جوانی که در ویرانه های سفالینه های نمور ٬مدفونند. مرا به بالین خود مبر رفیق٬ من دیگر نمرده ام... ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// ۲ـــ من فوت میکنم٬ و چای زنده بودنم سرد میشود

...	جمعه سوم مهر 1388

یه هدیه به مناسبت روز تولدم رفقا از تمام کسایی که تبریک گفتند ممنون http://www.iranblood.org/farsi_literature/poems/golchin_gilani/baran/BazBaran_GolchinGilani.htm

یاد	پنجشنبه دوم مهر 1388

سخن از یاد ِ تو و بلور ِ اشکای منه سخن از سیاهی ِ غریب ِ شبهای منه میپیچه یاد ِ تو با باد ِ زمستون ٬توی کوچه های خیس رد ِ پاهای نجیبت٬روی برفا دیگه نیس نفسات جای شکستن ِ منو٬تو سینه ات قاب میکنه خاطرات٬ یاد ِ منو ٬ تو لحظه ها خواب میکنه بدن ِ یخ زده ی زمستون و ٬تو کوچه ها آب میکنه بدون امشب ٬جای دستام روی گونه های توست جای انگشتای ناوارد ِ عاشق٬روی شونه های توست دل ِ من مثل ِ یه زنگی٬مست ِ بونه های توست من که عا شقی رو خوندم ٬توی مژگان ِ بلندت تن ِ تو معبد ِ بودا٬بت ِ من چشم ِ لوندت من ِ یخ زده تو قلب ِ برهوت ِ بی پناهی تو فقط بگو کجایی؟تو فقط بگو کجایی؟ شبا تاریکه تو چشمام...موجا لبریز ِ نبودن پلای ِ پشت ِ سر ِ ما٬به خرابه ها حسودن تو و آینده ی بی من ٬واسه مرگ ِ من سیاپوش من و روزگار ِ بی تو ٬با یه قلب ِ سرد و مخدوش تن ِ گندم زار ِ لبهام٬لب ِ تو شعله ی خورشید تنم از هرم ِ تو سوخت و ٬بازم احساس ِ تو پاشید آسمون چه بی ستارست و دلم چه پاره پارست و فقط معجزه ی نبودنت لبای من رو بست و من با دل ِ خون داد میزنم:دنیای پست و گرفتاری ِ من ٬بدون چارست و تو هم مست و اسمم از لب ِ تو٬چرا یه لحظه جست و رفت؟ چرا یه لحظه جست و رفت؟ چرا یه لحظه جست و رفت؟

شاپرکهای مهربان	جمعه بیستم شهریور 1388

شنهای سينه ام را کنار بزن. به آب ميرسی کلاغهای مترسک هر پگاه٬دالانی به ماه میزنند٬ و هوا را حفر میکنند دستهای آجری رنگم٬ و پاهای زخمیم ٬در تالاب ِ احساس های غریب دست و پا میزنند... در میان ِ اشتباه ِ عقربه هایی ٬ که هر لحظه به هم خیانت میکنند٬ تار ِ موی بلند و جوانی میان ِ انگشتهایم جا ماند٬ که لبهای خشک ِ من آن را ٬ برای گذشتن از دالان های بی مقصود٬ به پشت ِ فرشته های اسیر مینواخت... من در گوشهِ خاک گرفته ای از اين آسمان٬ روزنه ای ديده ام٬ که مورچه های حقيقت٬انگشتهای مرا٬ برای زمستان در آن انبار ميکنند... مادرم به چشم هایم بوسه میزند و شاپرکهای مهربان٬دور تاریکی ِ ناخنهایم پرواز میکنند... و حس ِ غربتی که وجودم را مبهوت میکند مرا به حبس ابد در آغوش خوشبویی محکوم کرده است لبخند بزن آتشِ گام هایم ٬تمام ِ برفهایی ٬ که از گریه های روسبیان ِ نجیب بیرون ریخت را آب میکند... لبخند بزن رفیق اینجا همه چیز رو به راه است

	دوشنبه نهم شهریور 1388

وقتی به صدای گذشته گوش میکنم٬ دلم آنقدر هوایش را میکند٬ که حتی از خلوت ترین و آرام ترین خیابان دلم هم٬ راهی به سوی تنها شدن نیست... درختهای مجنون ٬باد ها را حرکت میدهند و پاییز که میشود٬ موهای من به روی درختهای مجنون میریزد... پاییز که میشود پیرزنی که پشت چشم های من ٬چای دم میکند٬ موهایش را حنا میگذارد و آه ِ من٬ برگهای تمام ِ مجنونهای کوچه یمان را٬ به تمام ِکوچه های دست نخورده ی کهکشان ها میبرد... پشت ِ پلک ِ من ٬خون گرفته است٬ و قلبم بوی سنگ میدهد تباهی ها را در لا به لای خشت ها و آجرهای دیوار ِ خانه ها پنهان میکنم٬ تا شاید در روزی که پوست ِ شکمم به پشتم چسبید٬ از آنها تناول کنم چه خیال ِ خوشی... شعر ها ٬خواب ِ مرا میبینند٬ و قصد ِ بیداریم را میکنند و همچون دزدان ـ شیاد٬ که پنجه های نحیفشان از فرط ِ مالیدگی به دیواره ها زخمیست٬ از جمجمه ام بالا میروند و آبشار ِ خطیری که از چشمانم به قلبم میریزد٬ تمام ِ خاطره های پایبندی ِ من را ٬به اعماق ِ دره های سرسبز وجودم پیوند میزند چون میدانم... همیشه سایه ی کسی پشت ِ من است٬ که صدای کنکاشش٬ وجودم را مغشوش میکند...

چهار خانه ی خاکستری	جمعه ششم شهریور 1388

روی تخت دراز کشیده بودم و با نگاه ِ کنجکاوانه ای به قاب عکس گرد گرفته ای که روی طاقچه ٬میان دو شمعدان قرار گرفته بود زل زده بودم.در میان شمعدان سمت راست شمعی سفید و در میان سمت چپی٬ شمعی سیاه و تمام سوخته وجود داشت.انگار این دو شمع قصه ی یک صعود و هبوط تلخ را با اشکهای سیاه و سپیدشان بازگو میکردندشاید هم تصویری از تولد و مرگ ِ صاحب عکس بودند٬اما من هرگز در این رابطه به یقین نرسیدم.با وجود اینکه روزی چند بار چشمم به این قاب عکس کهنه می افتاد و ساعت ها به ان نگاه میکردم ٬ولی هیچگاه مانند این دفعه ٬موجودی ذی روح را مقابل خود احساس نمیکردم.مردی میان سال با موهای جو گندمی و روغن کشیده که فرقش را از چپ باز کرده بود و پشته ای از موهای پر پشتش رابر گوشه ی راست ِ پیشانی جمع کرده بود.بوی عطر شاه عبدالعظیمی که انگار یک شیشه اش را روی کت چهار خانه ی خاکستری رنگش خالی کرده بود دماغم را میسوزاند.یقه ی سنگکی پیراهن سپیدش روی یقه ی کتش را پوشانده بود و تا نزدیکی ِ سرشانه هایش امتداد می یافت.ابروان پر پشت و به هم پیوسته اش هیچ گاه از سادگی ِ چشمان درشتش نمیکاست٬چشمانی که به عدسی ِدوربین عکاسی زل زده بود و گویا پلک زدن یادش رفته بود. مجموعه ی بینی ِ کشیده و قلمیش با سبیل ِ کلفتش که روی لب بالایش را پوشانده بود مثل ِ قلم موی نقاشی بود که دو هفته ی پیش با آن در خانه مان را رنگ زده بود.بدون اینکه پلک بزند فقط لب پایینش میجنبید و میگفت:((یالله بنداز)) حالا من عکاسی بودم که باید از این موجود غریبه اما در عین حال دوست داشتنی عکس می انداختم... وقتی بچه بودم بعضی روزها با دوچرخه ی رنگ و رو رفته ام به چهار راه مولوی میرفتم.تا آنجا بارها زنجیر می انداختم و بالاخره با دست و صورت سیاه و روغنی به دکان ِعکاسی ِپیرمردی میرسیدم که با دوربین قدیمی ِقرمز رنگش عکس می انداخت.مشتری هایش هم از قماش خاصی بودند ٬دهاتی های تازه به تهران رسیده و چاقو کش های صابون پز خانه.در دکان پیرمرد وسایل و لباسهای تزیینی هم وجود داشت٬از جمله کلاه شابگاه و کراوات های بلند و کوتاه و عصا و ساعت مچی و دستمال گردن.درست مثل سمساری بود. همیشه در عکسهای قدیم٬این ساعت مچی ها بدجور جلب توجه میکرد.کسانی که میخواستند عکس بگیرند ٬آستینشان را بالا میزدند و ساعت مچی را به دست چپ و بعضی وقتها به دست راست میبستند و مشتشان را گره میکردند و زیر چانه میگذاشتند.البته به صورتی که ساعت مچی به خوبی در عکس نمایان باشد.گویا هدف از عکس گرفتن تبلیغ ساعت بود.بعد هم حتما عکسهایشان را با نامه ای برای هم ولایتیهایشان میفرستادند و به خود میبالیدند و از حال و هوای تهران تعریف میکردند. همه ی این فکر ها از پیش نظرم میگذشت ولی کماکان مرد میانسال به عدسی زل زده بود و پلک نمیزد.درست مثل مرده ای که دور شدن روح از جسدش را ناباورانه نگاه میکند و آخرین جوهره های حیات٬لب زیرینش را میلرزاند٬فقط میگفت زود باش...بنداز دیگه.پتوی خاکستری رنگ ضخیمم که از تخت پایین افتاده بود را برداشتم و روی سرم کشیدم.درست مثل پیر مرد عکاس که با هر بار عکس گرفتن باز باید این تاریکی را تجربه میکرد٬زیر پتو چشمانم را باز کردم .ولی چون چیزی نمیدیدم دوباره چشمانم را بستم و در عمق تاریکی شروع کردم به بیهوده خندیدن.قیافه ی مرد میانسال هنوز پیش چشمم بود ٬ولی هر لحظه مبهم تر میشد و حالتی مسخره داشت.یک شباهت نزدیکی بین خودم و او احساس میکردم و به این احساس مضحک ٬فقط میتوانستم بخندم. ...صدای چرخیدن ِدر ٬بر پاشنه صدای خنده ام را پایین آورد ٬ولی هنوز دوست داشتم بخندم.اما ناگهان صدایی که بیشتر به جیغ شبیه بوه خنده ام را کاملا قطع کرد. یالله بنداز اون پتو رو از سرت...پسره ی تنبل خجالت نمیکشه٬مثل دیوونه ها زیر پتو میخنده!!آهسته سرم رو از زیر پتو بیرون آوردم٬اما هنوز چشمانم بسته بود و لبخند گوشه ی لبم زهر شده بود.زیر چشمی نگاه کردم.دیدم مادرم از در اتاق بیرون رفت.برگشتم به طرف طاقچه.قاب عکس٬غبار آلودتر شده بود.مرد میانسال مرده بود و دیگر لب زیرینش نمیجنبید... مدتها بود که به زیر زمین ِ سرد و نمور خانه سری نزده بودم ٬با اینکه بارها موقع بچگی در آنجا حبس شده بودم و تمام سوراخ سمبه هایش را بارها وارسی کرده بودم ٬اما اینبار وقتی از پله های پر شیب و آجری آن پایین میرفتم ٬انگار به سرزمین ناشناخته ای قدم میگذاشتم.نقب های مارپیچ آن اینبار برایم تجسمی از زندان سکندر بود که فقط در شعر ها و قصه ها نامش را شنیده بودم.با اینکه کلید چراغ دم ِ دستم بود ٬ترجیح دادم فانوسی را که با میخ طویله به دیوار دارش زده بودند را روشن کنم.فضا مه آلود شد.اولین چیزی که نظرم را جلب کرد صندوقچه ای قدیکی بود که روی کرسی پوسیده در گوشه ی یکی از نقب ها خاک میخورد.فانوس را دوباره به میخ دیوار آویزان کردم و فتیله ی آن را بالا کشیدم.فضا قدری آفتابی شد.در صندوقچه را باز کردم و خرت و پرت های داخل آن را با بی حوصلگی بیرون ریختم.انگار چیزهایی که بارها و بارها دیده بودم و با آن ور رفته بودم ٬دیگر اقناعم نمیکرد.در ِ صندوقچه ی خالی را محکم بستم و دو سه قدم به عقب برگشتم.پشت ِ پایم به چیزی گیر کرد.خم شدم و آن را از زمین برداشتم و در سایه روشن ِ نور فانوس٬که دیگر آخرین نفسهایش را میکشید ٬خوب نگاهش کردم.چروکیده و خاک آلوده بود ولی خودش بود.همان کت ِچهار خانه ی خاکستری رنگ که در عکس دیده بودم.از پله ها بالا رفتم و پشت سرم دوباره تاریک شد. گوشه ی حیاط ٬مقابل پنجره ی چوبی اتاقم ایستادم و کت را تکاندم.طوفانی به پا شد.بعد به سرعت کت را تنم کردم و مقابل شیشه به تماشا ایستادم.کت٬قدری برایم گشاد بود و سر آستینهایش تا نک انگشتانم را پوشانده بود ولی احساس میکردم که ابهتی پیدا کرده ام.کت را از تنم در آوردم و لباسهایم را پوشیدم و یک سر به خشک شویی رفتم... صبح زود از خانه بیرون رفتم.رفته گر پیر محله با زحمت جارویش را به روی آسفالت ِپر وصله ی کوچه میکشید و به آرامی جلو میرفت.خسته نباشیدی گفتم و از کنارش گذشتم.وقتی به جای گفتن (سلامت باشید ) نگاه تعجب آمیزی به سر آستینهای کت چهار خانه ی خاکستریم کرد تازه متوجه شدم که باید دستهایم را در جیبهای پف کرده ی کتم فرو کنم.سرم را پایین انداختم و از خم ِ کوچه گذشتم.نمیدانم چه شد که دوباره سر از چهار راه مولوی در آوردم.ولی اینبار دستهایم سیاه و روغنی نبود.در عوض بوی روغن بادام که به موهایم مالیده بودم تازه ام میکرد.یکسره به دکان پیرمرد عکاس رفتم.دکانش تغییر چندانی نکرده بود.ولی خودش به اندازه ی یک عمر پیر تر شده بود و روی چهار پایه ای چوبی با حالت قوز کرده نشسته بود. دوربین قرمز رنگ قدیمیش که حالا حتما جزء عتیقه جات به حساب میامد بر روی سه پایه ای بلند سر جای همیشگیش قرار داشت و من احساس میکردم که این جعبه ی اسرار آمیز ٬تنها پیوند من با گذشته است.به انتهای دکان رفتم و روی صندلی مقابل عدسی دوربین نشستم.پیرمرد که انگار از خلسه ی چندین ساله ای بیرون آمده بود با تعجب پرسید: (میخوای عکس بندازی؟)گفتم آره.گفت :صاف بشین و پلک نزن.بعد رفت و با دستمال ِ کهنه ای که از جیبش در آورده بود ٬عدسی دوربین رو تمیز کرد و پارچه ی ضخیم و سیاه رنگ ِ پشت دوربین رو روی سرش کشید عکسم رو انداخت.روز دیگری برای پیرمرد آغاز شد و من از روی صندلی بلند شدم و از او پرسیدم :(کی حاضر میشه؟) گفت :حاضرش میکنم و من بدون اینکه سوال دیگری بکنم ٬پول ته جیبم را در کف دست پیرمرد خالی کردم و رفتم... نمیدانم که چند روز گذشت که برای گرفتن عکس دوباره به دکان پیرمرد رفتم.سلام کردم.مرد جوانی که پیراهن مشکی به تن داشت سری تکان داد و زیر لب چیزی گفت.نمیدانم فحش بود یا جواب سلام من.بعد سرش را طوری تکان داد که من فهمیدم که باید بگویم چه میخواهم.گفتم :اون آقا؟؟؟... گفت مُرد...و سپس به قاب عکسی که روبانی سیاه در گوشه ی آن کشیده بودند اشاره کرد و گفت:چند روز دیگه چلمشه. یک دفعه به یاد دوربین عکاسی پیرمرد افتادم اما به هر طرف دکان که نگاه کردم نه اثری از آن بود و نه از چیزهایی که قبلا آنجا دیده بودم.رو به مرد جوان کردم و گفتم :آقا عکسم؟؟گفت :آهان...بعد کشوی میزی را که مقابلش بود و من تا به حال آن را ندیده بودم بیرون کشید و چیزی شبیه پاکت نامه ای کوچک را در آورد و بدون اینکه حرفی بزند آن را به من داد و شروع کرد با چرتکه اش ور رفتن.من هم بلا فاصله از دکان خارج شدم و چند قدم آنطرفتر مقابل سقاخانه ای که چند شمع٬روی سکوی آن میسوخت ایستادم و در ِپاکت را باز کردم.عکسی که میان پاکت بود را با انگشت بیرون آوردم و با دقت نگاهش کردم.عکس مردی بود میانسال٬با موهای جو گندمی و چشمهای ساده و ابروان به هم پیوسته که کت ِ چهار خانه ی خاکستری به تن داشت.شاید هم عکس ِ میانسالی ِپیرمرد ِ عکاس بود. شباهت مضحک و تلخی بین خودم و صاحب عکس احساس میکردم که هر لحظه مبهم تر میشد.شاید هم عکس٬عکس خودم بود ولی انگار من قدرت تشخیص نداشتم.عکس را در جیب ِ بغل کتم گذاشتم و کت را از تنم در آوردم و روی پیرمردی که نزدیک سقا خانه ٬کنار ِ دیوار خوابیده بود و از سرما قوز کرده بود انداختم و رفتم...

» ایدا رشیدی(نفس مهربانی و نایابترین انسان)
» مهتاب عزیز(خانم بازیگر)
» محمد شوری(یک ژورنالیست خدایی)
» محمد حسین نجفی(عشق بازی با کلمات)
» زهرا(ققنوس مقدس)
» چهارده جوان
» ماندانا ابری گرامی
» گیتی عزیز
» بهار حقشناس عزیز
» ازاده ی عزیز
» غزال مهربان
» دریا ناز(دریایی از بوی نفس های خدا)
» ادبیات کوروش
» آرش روزبه عزیز
» سارای مهربان
» آبنوس
» یه نفر آدم
» شهرام بیانی عزیزم
» امیر محمد پور گرامی
» سایت ادبی شعر نو
» مجله ی ادبی پیاده رو
» نشریه ی عروض
» پایگاه ادبی لوح
» خانه ی شاعر
» سایت ادبی هزار و یک شب
» سایت ادبی فاخته
» ادبستان
» پایگاه شعری بیت
» زینب عزیز(نذر سبز)
» پرستوی مهربان
دریافت جدیدترین نرم افزز ها
سایت تخصصی موبایل
سرویس وبلاگ رایگان سپهر
هاست و دامنه برای وبلاگ
خدمات هاستینگ و دامنه
فتوبلاگ رایگان
دانلود موزیک
تبلیفات رایگان » قالب وبلاگ

RSS 2.0
Clock And Date online
Online Dating

Designed By ParsTheme